حالا كه خوب ميدوني چقده دوسِت دارم عينهو اتومبيل زدي تو دنده ي 2 داري از پيچ خطرناك دلم بالا ميري ؛ آخه لاكردار تو اون روزها اين ريختي نبودي ، حالا اينجوري شدي ، ياد اون روزها بخير... ياد اون روزها بخير كه تو با چادر نماز گل گلي به سبك وزني باد و به زيبايي حوري و پري از كوچه ي ما مي گذشتي و همونجور كه نوشتم رو تنم كاش همون روز كور مي شد جفت چشام . نكن آبجي به خدا بد مي بيني.

يه دفعه سر شب مست مي كنم همراه قدّاره بندهاي محل ، اصغر كلّه خر و ناصرو عباس ، بچه هاي كوچه دراز ، درِ حجره ي بابات يه نفس كش مي گم و واسه خاطر تو بازار رو رنگين مي كنم. تو نميري كار ما اين شده هر روز بشينيم درِ دكّه ي اسحاق شتر هي با غمت حال بكنيم . نكن آبجي به خدا بد مي بيني.

ديگه بسّه هر چي گفتم ؛ دلبر خوشكل و ناكس و بي معرفتم ، فقط اينو بدون كه تا وقتي قلبم ميگه ييك ، ياك ، پيك ، پاك به خدا دوسِت دارم ، به تمومِ انبياء و اولياء دوست دارم .

تا نومه ي بعدي حق نگهدار تو باد.